Dusty Springfield
Je hoort haar muziek en dan blijkt dat je toch wel een hoop kent. Haar versies van Son of a Preacherman, Walk On By en Piece Of My Heart. Het bossa The Look of Love dat je kent via Cafe del Mar deel zes en waarop je later nog eens verliefd zal worden op een fatale vrouw. I Will Follow Him omdat het op een verzamelelpee in de platenkast van je ouders staat. Dusty Springfield, toch niet die countryzangeres waar je haar voor aanzag.
Ik dacht altijd dat ze Amerikaans was, hartstikke Amerikaans. Dusty Springfield, zo heet een Engelse toch niet. En ze zong toch soul, met al die andere groten uit de soul zoals Aretha Franklin? En dat foute permanentje in de eighties, dat kon toch niet anders dan Amerikaans zijn? Maar ze was een Londense, geboren als Mary O’Brien. De naam Dusty kreeg ze omdat ze, zo gaat het verhaal, een ‘one of the boys’-meisje was.
Dusty Springfield
In 1970 kwam ze er in een interview min of meer openlijk voor uit dat ze bisexueel was, vrij revolutionair destijds. Ze trouwde nooit. En ze weigerde een keer in Zuid-Afrika op te treden voor een gesegregeerd publiek. Ze had in haar contract een clausule op laten nemen dat ze alleen voor gemengd publiek zou optreden. De Zuid-Afrikaanse regering vroeg haar het land te verlaten.
Op 2 maart 1999 overleed ze aan kanker, na een carriere van 40 jaar. Die carriere begon in 1958 als zangeres in de meidengroep de Lana Sisters. Daarna met broer Dion en Tim Feild in The Springfields, en daar komt ook haar achternaam vandaan. Als groep hebben ze, nog voor de Beatles, veel succes in Amerika. Maar in 1963 besluit ze alleen verder te gaan, en dat is het begin van een lange solocarriere die pas aan het eind van het millenium tot stilstand komt.
Hieronder een paar van mijn persoonlijke favorieten:
Ja hoor, precies op haar sterfdag verwijderen ze alle videos van Dusty Springfield: “This video has been removed due to terms of use violation.” Ik zal dit weekend wat mp3-tjes om te luisteren op de site zetten. Intussen wat beeld dat het nog wel doet.
Spooky. Een ubergrooy en zwoel nummer. Origineel een instrumentaal nummer van ene Mike Sharpe, later tot hitje gemaakt door Classics IV maar het best vertolkt door Dusty.
Just A Little Lovin’. Gewoon een mooi liedje. Just a little lovin’, early in the morning, beats a cup of coffee, for starting off the day.
How Can I Be Sure. Walsen op een chanson! Let op de accordeon in het nummer.
You Don’t Own Me. Ik kende het nummer alleen maar als Zeg Maar Niets Meer van André Hazes. Maar Hazes had wel vaker een neusje voor goeie muziek. In plaats van ‘Dit is de laatste keer’ is het ‘Don’t tell me what to do’.
I Can See Clearly Now. In Nederland bekend geworden door Lee Towers, maar de versie van Dusty Springfield, met opnieuw een accordeon op de achtergrond, is er één die wat Jamaicaans aandoet.
Er is ook een roos naar Dusty Springfield vernoemd:
Dusty Springfield
13 januari 2008:
Heeeejjj hier met k,
Mooi verhaal joh over Dusty.
Ook ik ben pas in de tijd van de pet shop boys achter de muziek van Dusty gekomen.
Ook ik kende de vroegere muziek wel als ik het hoorde, maar wie het nu precies zong dat wist ik ook niet.
Ik ben me gaan verdiepen in de muziek van dusty eigenlijk op een moment dat het was volgens mij dat Bonnie st Clair een nummer van haar coverde, dat was ook in de jaren 80.
Ik kende het nummer wat Bonnie coverde wel, maar ik wist niet van wie het origineel was.
Een aantal weken later hoorde ik het origineel op de radio en ik hoorde dat het Dusty Springfield was, ik was verbijsterd zo’n prachtige stem, zo intens, ik dacht daar wil ik meer nummers van hebben.
En zo is mijn zoektocht begonnen naar muziek van Dusty.
Intussen ben ik een super groot fan van haar geworden en probeer alles te verzamelen wat ze aan muziek heeft uitgebracht.
Op dit moment heb ik zo’n 300 diverse nummers van haar en ik ben nog steeds op zoek.
Ik kan wel zeggen dat ik bijna iedere dag wel een nummer van haar beluister, wat een prachtige, gevoelige stem, jammer dat ze er niet meer is, maar ze heeft een mooi testament nagelaten.
Ik ben een vrouw van 40 jaar en ik vraag me wel eens af of er in Nederland eigenlijk ook mensen zijn die Dusty fan zijn.
Jou verhaal sprak mij enorm aan en misschien kunnen we in de toekomst nog eens contact hebben en onze ervaringen hoe we Dusty’s muziek hebben gevonden nog eens nader uitlichten.
Lijkt me leuk.
Groetjes K.
18 januari 2008:
Ik zoek de mp3 van de 8 singles die de Lana Sisters gemaakt hebben in 1959/60 …nergens te vinden …
wie heeft wat van de Lana Sisters ?
5 februari 2008:
Hallo K, hier nog een enorme Dusty fan….op 20 April word in London Dusty Day gehouden…zoals elk jaar, ik ga er voor het eerst naar toe dit jaar…wooow te gek!
Je moet ook eens het DSN bezoeken, Dusty Springfield Network….dat is super!
Groetjes Loes
8 maart 2008:
Hi K, Ik heb in 1968 Dusty mogen ontmoeten als “voorzitter” van de Nederlandse Dusty Springfield fanclub. Helaas is die in die tijd niet echt van de grond gekomen. Toch ben ik beretrots dat ik haar ontmoet heb. Voorzover als ik weet heb ik al haar platen (tegenwoordig CD’s) van haar. Maar graag zou ook ik de Lana Sisters singles willen beluisteren.
11 april 2008:
Ik heb een mp3tje “(Seven Little Girls) Sitting On The Back Seat” van de Lana Sisters. Een cover van Paul Evans & The Curls, ook nog door de Britse doo-wop group The Avons gecovert (deze heeft sneller ritme)
Wat ik dan weer niet heb is, “I can see clearly now” van Dusty. Nog nooit gehoord, wel de originele versie van Johnny Nash uit 1972 natuurlijk (waarvan vele denken dat het Dusty is, blijkt!)
1 oktober 2008:
laat ff iets horen als je de Lana Sisters wilt: pietjepoes@hotmail.com
5 oktober 2008:
Bij mijn weten heeft Dusty nooit ‘I can see clearly now’ gezongen…..
3 december 2009:
Dusty heeft als solo nooit “I Can Seen Clearly Now’ gezongen maar wel als lead van de Springfields
2 mei 2010:
ik ben naar de voorstelling geweest in purmerend. Vol lof, wat een prachtige ontroerende voorstelling over het leven van Dusty, een avond uit haar leven. Ik was al een groot fan van haar muziek, maar ook nu weer heeft ze mijn hart gestolen, een prachtig mens en fantastische hoe de cast haar verhaal heeft weergegeven.